سرگذشت تلخ بختگان

 

درياچه ي بختگان

بختگان زمان هاي گوناگوني گرفتار خشک سالي شده که دوباره هم راه با بارش باران، پر آب و سبز و جايي خوب براي زنده گي گونه هاي گوناگون جانوري شده است. آخرين بار در سال 1370 خشکيد که دوباره با بارش بارن تر و تازه شد.

از سال 1378 با دست اندازي هاي دولت و به ويژه وزارت نيرو و در پايان بستن حق آبه ي آن، خشک سالي ها آغاز و با مرگ بيش از 3800 فلامينگو کشتار فلامينگوها آغاز شد.

تا پيش از سال 1384، سازمان محيط زيست از پذيرفتن تخم گذاري فلامينگوها در بختگان سر باز مي زد که با تلاش مردم و اداره هاي محيط زيست شهرستان هاي استهبان و ني ريز و بازديد از بختگان تخم گذاري فلامينگوها را پذيرفت و بختگان به عنوان يکي از زيست گاه هاي ارجمند فلامينگو در ايران ثبت شد.

از سال 1378 تا کنون 3 دليل بزرگ براي خشک شدن درياچه شناخته شده است:

1- کم بود بارش.

2- بهره گيري بي رويه ي کشاورزان کناره ي رودهايي که به درياچه مي ريزند.

3- آب گيري سد سيوند که نه تنها ميراث گران سنگ فرهنگي پاسارگاد و پيرامون را آسيب رساند و بخشي از آن را زير آب کشاند که بزرگ ترين دليل اين فاجعه ي زيست محيطي ( خشکي بختگان و مرگ 9000 فلامينگو تاکنون) نيز است.

راه کارها:

1- زدن چاه هاي آب کشاورزي براي بهره گيري کشاورزان کناره ي رود ها و ساخت و بهره گيري از سامانه هاي کارآمد و برابر با اصول زيست محيطي تا در بهره گيري از اين چاه ها نيز به مشکل کم آبي و خشکي بر نخوريم.

2- بستن نهرها و جوي هاي بزرگي که از رودها براي کشاورزي گرفته شده است.

3- آب گيري فصلي سد سيوند.